Graden – deel 1

Op maandag 23 april had ik een consultatie bij een endocrinoloog in het Universitair Ziekenhuis te Gent. Het persoonlijk voornaamwoord “mijn” kan ik hier niet voor endocrinoloog plaatsen, aangezien ik in het UZ daar geen vaste arts voor toegewezen krijg. Dat is een systeem dat ik ondertussen al met de jaren gewoon ben geworden. Het individuele contact met mijn anders wel vaste diabeteseducator en diëtiste (die tevens ook diabeteseducator is), maakt dit ter compensatie voor mij meer dan goed. Daarnaast heb je dan ook nog de professor die ik dan weer een paar keer om de zoveel jaren zie. 

www.sugarandsick.com24Laat het op mijn afspraak maandag 23 april nu wel niet zijn zeker, dat ik de professor waarvan ik niet meer wist hoe hij er uit zag, toch nog eens terug zag. Dat was van 2015 geleden. Dat weet ik omdat, toen het nog veel slechter ging om mijn diabeteszorg te regelen, ik die professor veel meer zag. Toen kwam hij me altijd op de vingers tikken dat een goede regulerende diabeteszorg vertrekt vanuit jezelf. Zo dacht ik dus vroeger dat het de gewoonte was om ook altijd de professor op consultaties te zien. Wanneer ik destijds minder frequent beroep moest doen op deze zorgen, werd het voor mezelf al snel duidelijk dat zoiets bij iedere afspraak gewoon niet altijd haalbaar is.

Bij de eerste doktersafspraak toen het echter wel al veel beter ging om die regulerende diabeteszorg vanuit mezelf te laten vertrekken, zag ik de prof dan ook niet meer terug. Dit bleef zo tot nu dus. Hoe goed ik deze aanpak intussen al gewoon ben, is dat toch altijd een beetje blijven knagen. Het is alsof ik enkel erkenning kon krijgen wanneer het fout liep, en niet voor wanneer het terug eens goed ging.

Ik weet dat ik dit langs geen hoeken en kanten van 180° persoonlijk mag nemen. Het is op zich al zo’n werkpunt van de maatschappij om elkaar in het positieve te erkennen. Maar vanuit alle aanmoedigingen en schouderklopjes die ik al hartelijk mocht vernemen over de switch die mijn gezondheid ook hier aan 180° maakte, ging zijn felicitatie toch een zijn geweest om de professor niet snel te doen vergeten. Nu doe ik dat juist wel, wetende dat ik dus blijkbaar totaal was vergeten hoe hij er nog uit zag.

www.sugarandsick.com25Tijdens de afspraak met de arts-assistent en de professor, werd er besproken om (pro)actiever mijn hoeveelheden koolhydraten te berekenen. Doordat ik vaak zomaar een getal van grammen ingeef op mijn pomp, dien ik mezelf als gevolg nog vaker de verkeerde bolus toe. Wellicht is mijn HbA1c de laatste jaren hierdoor voor een groot deel tussen de 7 à 8% gebleven. Op zich ben ik daar wel tevreden mee, maar het zou me toch zeker ook echt eens gunstig doen onder die 7 kunnen staan.

Met zo dus een nieuw doel in het achterhoofd, en een bruisende zomer in het vooruitzicht, werd de afspraak afgerond door er een nieuwe te maken op woensdag 29 augustus. Die afspraak was eergisteren, waarvoor ik begin deze week heb moeten afbellen. Er is sinds mijn laatste bezoek zoveel gebeurd, dat ik nog geen enkele gram aan koolhydraten heb kunnen afwegen. Nochtans is het geweten dat de keukenweegschaal zich gewoon in de bovenste keukenlade bevind. Maar voor mezelf was er juist iets te veel gebeurd, dat het met geen 180° te meten valt hoe die anders zo bruisende zomer in het vooruitzicht, toch zo plots van richting kon veranderen… Lees verder

Een gedachte over “Graden – deel 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.